Nën drejtimin e Ministrisë së Mjedisit, Shqipëria po zhvillon Strategjinë dhe Planin Kombëtar të Veprimit për Biodiversitetin, dokumenti kryesor që orienton politikat dhe masat kombëtare për ruajtjen, restaurimin dhe përdorimin e qëndrueshëm të biodiversitetit. NBSAP lidh angazhimet e Shqipërisë në kuadër të Konventës për Diversitetin Biologjik dhe Kuadrit Global të Biodiversitetit Kunming-Montreal me procesin e integrimit në Bashkimin Evropian dhe kërkesat e acquis për natyrën.

Dokumenti vendos një qasje më të integruar ndaj mbrojtjes së biodiversitetit, duke e trajtuar atë jo vetëm si përgjegjësi të sektorit të mjedisit, por si një çështje që duhet të përfshihet në politikat për bujqësinë, pyjet, peshkimin, ujërat, turizmin, planifikimin territorial, infrastrukturën dhe përshtatjen ndaj ndryshimeve klimatike. Ai mbulon forcimin dhe menaxhimin efektiv të zonave të mbrojtura, përgatitjen e rrjetit Natura 2000, restaurimin e ekosistemeve të degraduara, përmirësimin e statusit të habitateve dhe specieve të kërcënuara dhe reduktimin e presioneve kryesore mbi natyrën.

Një vlerë e rëndësishme e NBSAP-it është lidhja e objektivave strategjikë me një plan veprimi më të orientuar drejt zbatimit. Masat shoqërohen me tregues, afate dhe institucione përgjegjëse, duke krijuar një bazë më të qartë për koordinimin ndërinstitucional dhe vlerësimin e progresit. Monitorimi i biodiversitetit, përmirësimi i të dhënave, kërkimi shkencor dhe pjesëmarrja e publikut marrin një rol më të dukshëm, së bashku me përfshirjen e komuniteteve në menaxhimin dhe përfitimet që lidhen me ruajtjen e natyrës.

NBSAP i kushton vëmendje edhe burimeve financiare të nevojshme për zbatimin e masave të parashikuara. Ai synon të rrisë dukshmërinë dhe gjurmimin e shpenzimeve për biodiversitetin, të integrojë prioritetet për natyrën në planifikimin buxhetor dhe të mobilizojë financime kombëtare dhe ndërkombëtare. Barazia gjinore, përfshirja sociale dhe pjesëmarrja e të rinjve dhe grupeve vulnerabël trajtohen si parime ndërsektoriale.

Në këtë mënyrë, NBSAP krijon një kuadër të përbashkët për institucionet publike, komunitetet, organizatat e shoqërisë civile, botën akademike dhe partnerët e zhvillimit, duke e kthyer mbrojtjen e biodiversitetit në një përgjegjësi të përbashkët dhe në pjesë të planifikimit afatgjatë të vendit.